Mees Elias van Zanten (hij/die) is een autodidact maker en performer. Als Neerlandicus heeft hij een zwak voor het geschreven woord, maar is hij zich eveneens bewust van de beperkingen daarvan: als woorden niet voldoende zijn, blijft enkel onuitgesproken expressie over. Binnen zijn werk zoekt Mees daarom altijd de grenzen op: hij bouwt narratieven zonder daarbij exclusief op taal te vertrouwen. Afhankelijk van wat het thema vraagt, zet hij fysiek theater, installatie, tekst, audiovisueel, fotografie, sculptuur en meer klassiek beeldend werk in. Hij vertrouwt op de kracht van het collectief en gaat vrijwel altijd de samenwerking met andere makers aan om elkaar aan te vullen, te bevragen en blinde vlekken zichtbaar te maken. Daarbij schuwt hij het gebruik van onconventionele materialen niet, zo gebruikte hij in zijn laatste performance I Ain’t Got Time For Self-Disgust No More chocola als centraal motief.
In zijn werk komen thema’s als socio-maatschappelijke ongelijkheid, trans identiteit, lichamelijkheid, mannelijkheid en intimiteit terug en hij schuwt het daarbij niet om ongemak, taboes en discussie aan te stippen. Hij gelooft heilig in haatreacties als graadmeter voor maatschappelijke urgentie.
Lucas Braak (die/hij) is een queer illustrator en ontwerper. In diens praktijk werkt Lucas met uiteenlopende media, (druk)technieken en materialen, waaronder riso, lino, digitale animatie, design en keramiek. Diens werk onderzoekt lichamen, liefde, gender en seksualiteit en beweegt zich tussen zacht en brutaal: soms speels, soms ongemakkelijk. Door deze spanning op te zoeken creëert Lucas ruimte voor nuance, herkenning en nodigt die uit tot gesprek.
Een van diens recente projecten is de Sterrenmensen-serie, een langzaam groeiende viering van het lichaam. Door middel van verschillende media creëert Lucas een fijne plek voor lichamen, liefde, gender en alles wat daarbij hoort. Sommige sterrenmensjes zijn vrolijk en speels, andere wat ongemakkelijk of zoekend. Samen openen ze iets: een gesprek, een glimlach, of een klein moment van herkenning.
‘We zijn allemaal kleine kunstwerkjes,’ zegt Lucas. ‘Je mag er zijn. Je mag stralen. Je mag ruimte innemen. En vooral: je mag jezelf liefhebben op jouw manier. Zacht, wild, of ergens daartussenin.’
Tijdens het Maker in Huis-traject in Nowhere focussen Mees en Lucas zich op de doorontwikkeling van het Ik wil een piemel-project, een samenwerking waarin zij onderzoeken hoe het is om als trans persoon te verlangen naar het hebben van een piemel binnen het huidige politieke landschap. Het project onderzoekt daarmee niet alleen hoe we trans mensen een veilige plek kunnen bieden om dit verlangen op een speelse, vrije en gezamenlijke manier te onderzoeken, maar ook de meerlaagse stigmatisering en schaamte die zowel binnen als buiten de gemeenschap met dit vraagstuk gepaard gaat. In de periode bij NOWHERE ligt de nadruk op het maken van een audiovisueel werk dat een cross-over vormt tussen documentaire, performance en beeldend werk.
