Tijdens deze Work in Progress avond van het Maker in Huis programma, laten een aantal makers van 2026 zien waar ze tot nu toe aan hebben gewerkt. Dit kan een experiment zijn, een uitprobeersel, een gesprek of een onderzoek. De volgende werken, die nog volop in ontwikkeling zijn, zullen worden getoond:

We talk about the influence that our roots can have on our way of moving and the influences that have a certain type of groove inside our body no matter what kind of style we dance. This conceptual story explores an encounter between my younger self and my present self. Throughout the video, different moments unfold through movement and choreography, reflecting stages of my evolution and the influence that flamenco hip-hop and House dance have had on shaping my dance.

Guided by a firm desire of connection with ancestral spirituality and technology, “Poukwa an ka pléré vyé tè?” dive into afro caribbean oral traditions, myths, music and spiritual beliefs to draw a sketch of an in-between world where ancestors and protege could share. Through the exploration of Guadeloupe’s specific percussion rythm, nature sounds recording and dreamy soundscape, Marine use dreams and imagination to reconnect from the missing pieces of her African and caribbean heritage.

Tijdens ‘Noem Me Niet’ wordt een beroep gedaan op de kwetsbaarheid en het inlevingsvermogen van zowel de toeschouwer als de maker. We betreden een poëtisch-theatrale ruimte waar de kolossaliteit van woede wordt ontleed. In dit proces van vervreemding en toe-eigening wordt er van je gevraagd om onzeker te zijn; een wankel, instabiel en twijfelachtige beleving waarin juist die onzekerheid paradoxaal genoeg helderheid schept.

‘boy of glass’ examines the fragile position of the caretaker amid loved one’s mental health crises. Through vocal looping and audio-reactive visuals, Jillis reanimates his intimate journal entries into a shifting audiovisual environment. The piece interrogates writing as sanctuary and explores the possibility of speech and embodiment as a tool for retrospective processing.

Lucas Braak en Mees Elias van Zanten zijn trans en verlangen sinds kinds af aan naar het hebben van een piemel. Terwijl er steeds meer gesproken wordt over borstoperaties, hormonen en sociale transitie, blijft dit verlangen vaak onbesproken. Schaamte, zwaarte, een gebrek aan informatie en de problematisering van mannelijkheid maken het tot een taboe, zelfs binnen de eigen gemeenschap.

Het ik wil een piemel-project is een samenwerking tussen de twee makers waarin zij, door middel van een audiovisueel werk dat een cross-over vormt tussen documentaire, performance en beeldend werk, onderzoeken hoe het is om als trans persoon te verlangen naar het hebben van een piemel binnen het huidige politieke landschap. En hoe ze andere trans mensen een veilige plek kunnen bieden waarin ze op speelse, vrije en gezamenlijke wijze dit verlangen kunnen onderzoeken.